Informacje o kodzieBudowa koduSprzętProgramyHistoriaKontaktSystemy automatycznej identyfikacji w oparciu o kody kreskowe
Kod kreskowy to graficzne odzwierciedlenie określonych znaków poprzez kombinację ciemnych i jasnych elementów, ustaloną według przyjętych reguł budowy danego kodu (symboliki). Rozróżnia się znaki kodujące dane oraz znaki pomocnicze, charakterystyczne dla danej symboliki.
Symbolika to opis zasad tworzenia poszczególnych rodzajów kodów, czyli sposobu, w jaki znaki pisma, czytelne wzrokowo, odwzorowane są poprzez jasne i ciemne elementy o różnej szerokości.
Symbol kodu kreskowego składa się z zestawu elementów, których struktura wynika z danej symboliki oraz ze znaków czytelnych wzrokowo, przedstawionych graficznie. Kody kreskowe pozwalają na automatyczną identyfikację (AI) i są efektywną techniką wprowadzania danych do systemów komputerowych, zostawiającą w tle wprowadzanie danych z klawiatury. Identyfikacja obiektów dokonuje się bez bezpośredniego udziału człowieka. Technika ta jest z powodzeniem stosowana na świecie od kilkudziesięciu lat. Kody kreskowe to obecnie jeden z najczęściej stosowanych sposobów znakowania i identyfikacji danych.
Wprowadzenie kodów kreskowych powoduje usprawnienia organizacyjne, co związane jest z obniżeniem kosztów. Dzięki temu dany podmiot gospodarczy zwiększa swoje szanse wygrania konkurencji na wolnym rynku.
W książce Benjamin Nelsona wydanej w 1997 opisane jest ponad 260 różnych typów kodów kreskowych. Wiele z tych kodów jest obecnie rzadko używanych, ponieważ zostały wyparte przez lepsze symbole kodów kreskowych.
Kod kreskowy to graficzne odzwierciedlenie określonych znaków poprzez kombinację ciemnych i jasnych elementów, ustaloną według przyjętych reguł budowy danego kodu (symboliki). Rozróżnia się znaki kodujące dane oraz znaki pomocnicze, charakterystyczne dla danej symboliki.
Symbolika to opis zasad tworzenia poszczególnych rodzajów kodów, czyli sposobu, w jaki znaki pisma, czytelne wzrokowo, odwzorowane są poprzez jasne i ciemne elementy o różnej szerokości.
Symbol kodu kreskowego składa się z zestawu elementów, których struktura wynika z danej symboliki oraz ze znaków czytelnych wzrokowo, przedstawionych graficznie. Kody kreskowe pozwalają na automatyczną identyfikację (AI) i są efektywną techniką wprowadzania danych do systemów komputerowych, zostawiającą w tle wprowadzanie danych z klawiatury. Identyfikacja obiektów dokonuje się bez bezpośredniego udziału człowieka. Technika ta jest z powodzeniem stosowana na świecie od kilkudziesięciu lat. Kody kreskowe to obecnie jeden z najczęściej stosowanych sposobów znakowania i identyfikacji danych.
Wprowadzenie kodów kreskowych powoduje usprawnienia organizacyjne, co związane jest z obniżeniem kosztów. Dzięki temu dany podmiot gospodarczy zwiększa swoje szanse wygrania konkurencji na wolnym rynku.
W książce Benjamin Nelsona wydanej w 1997 opisane jest ponad 260 różnych typów kodów kreskowych. Wiele z tych kodów jest obecnie rzadko używanych, ponieważ zostały wyparte przez lepsze symbole kodów kreskowych.
Typ
UPC-A, jednowymiarowy kod kreskowy typu 4W, w którym występują paski o czterech różnych szerokościach.
Kodowane znaki
Kodowane znaki: cyfry 0-9. Długość kodu: 11 cyfr.
Opis
Kod UPC (ang. Universal Product Code) był pierwszym kodem kreskowym zastosowanym na szeroką skalę. Za jego narodziny przyjmuje się datę 3 kwietnia 1973, kiedy to przemysł spożywczy w USA formalnie zatwierdził UPC jako standard oznaczania produktów w sprzedaży. Twórcą tego kodu jest George J. Laurer.
Zainteresowanie poza granicami USA kodem UPC doprowadziło do powstania kodu EAN w 1976 roku. Powstał on na bazie kodu UPC.
Obecnie jest pięć różnych wersji kodów UPC (A, B, C, D, E). Do 2005 roku wszyscy sprzedawcy detaliczni w USA będą musieli być w stanie zeskanować wszystkie rodzaje kodów EAN/UPC.
Kod UPC został początkowo stworzony, aby przyśpieszyć proces sprzedaży w sklepach spożywczych, a także, aby prowadzić inwentarz towarów. W krótkim czasie system ten zaczął być stosowany w całym handlu detalicznym.
Kod UPC może być drukowany na opakowaniach różnego typu. Format dopuszcza skanowanie kodu w dowolnej orientacji paczki. Kod może być skanowany przy użyciu skanerów ręcznych i może być drukowany przez sklep. Typ UPC-A ma współczynnik poprawnego zeskanowania za pierwszym razem na poziomie 99%. Błąd podczas skanowania występuje rzadziej niż raz na 10000 prób.
Kod UPC może być drukowany stosując różne techniki drukarskie. Ilość użytego atramentu zależy od prasy drukarskiej, ciężaru i lepkości atramentu oraz innych czynników, które są trudne do kontrolowania. Kod UPC jest dekodowany poprzez mierzenie odległości pomiędzy krawędziami pasków. Ważne jest, aby drukowane czarne paski nie były za szerokie i nie zachodziły nadmiernie na przestrzenie między nimi gdyż może to powodować trudności w odkodowywaniu.
Piecze nad kodem UPC sprawuje UCC (ang. Uniform Code Council). Producenci zwracają się do UPC po zezwolenie na przystąpienie do systemu UPC. Producenci płacą roczną opłatę za korzystanie z systemu. W zamian UCC przydziela producentowi 6-cyfrowy identyfikator i daje wytyczne jak go używać. Kod producenta można zobaczyć na dowolnym typie standardowego dwunastoznakowego kodu UPC.
Obecnie jest pięć różnych wersji kodów UPC (A, B, C, D, E). Do 2005 roku wszyscy sprzedawcy detaliczni w USA będą musieli być w stanie zeskanować wszystkie rodzaje kodów EAN/UPC.
Kod UPC został początkowo stworzony, aby przyśpieszyć proces sprzedaży w sklepach spożywczych, a także, aby prowadzić inwentarz towarów. W krótkim czasie system ten zaczął być stosowany w całym handlu detalicznym.
Kod UPC może być drukowany na opakowaniach różnego typu. Format dopuszcza skanowanie kodu w dowolnej orientacji paczki. Kod może być skanowany przy użyciu skanerów ręcznych i może być drukowany przez sklep. Typ UPC-A ma współczynnik poprawnego zeskanowania za pierwszym razem na poziomie 99%. Błąd podczas skanowania występuje rzadziej niż raz na 10000 prób.
Kod UPC może być drukowany stosując różne techniki drukarskie. Ilość użytego atramentu zależy od prasy drukarskiej, ciężaru i lepkości atramentu oraz innych czynników, które są trudne do kontrolowania. Kod UPC jest dekodowany poprzez mierzenie odległości pomiędzy krawędziami pasków. Ważne jest, aby drukowane czarne paski nie były za szerokie i nie zachodziły nadmiernie na przestrzenie między nimi gdyż może to powodować trudności w odkodowywaniu.
Piecze nad kodem UPC sprawuje UCC (ang. Uniform Code Council). Producenci zwracają się do UPC po zezwolenie na przystąpienie do systemu UPC. Producenci płacą roczną opłatę za korzystanie z systemu. W zamian UCC przydziela producentowi 6-cyfrowy identyfikator i daje wytyczne jak go używać. Kod producenta można zobaczyć na dowolnym typie standardowego dwunastoznakowego kodu UPC.